ياورهميشه مومن

*گوسفند سیاه - ایتالو کالوینو*

 

شهری بود که همة اهالی آن دزد بودند. شبها پس از صرف شام، هرکس دسته کلید بزرگ
و فانوس را برمیداشت و از خانه بیرون میزد؛ برای دستبرد زدن به خانة یک همسایه.
حوالی سحر با دست پر به خانه برمیگشت، به خانة خودش که آنرا هم دزد زده بود. به
این ترتیب، همه در کنار هم به خوبی و خوشی زندگی میکردند؛ چون هرکس از دیگری
میدزدید و او هم متقابلاً از دیگری، تا آنجا که آخرین نفر از اولی میدزدید. داد
و ستدهای تجاری و به طور کلی خرید و فروش هم در این شهر به همین منوال صورت
میگرفت؛ هم از جانب خریدارها و هم از جانب فروشنده ها. دولت هم به سهم خود سعی
میکرد حق و حساب بیشتری از اهالی بگیرد و آنها را تیغ بزند و اهالی هم به سهم
خود نهایت سعی و کوشش خودشان را میکردند که سر دولت را شیره بمالند و نم پس
ندهند و چیزی از آن بالا بکشند؛ به این ترتیب در این شهر زندگی به آرامی سپری
میشد. نه کسی خیلی ثروتمند بود و نه کسی خیلی فقیر و درمانده.
روزی، چطورش را نمیدانیم؛ مرد درستکاری گذرش به شهر افتاد و آنجا را برای اقامت
انتخاب کرد. شبها به جای اینکه با دسته کلید و فانوس دور کوچه ها راه بیفتد
برای دزدی، شامش را که میخورد، سیگاری دود میکرد و شروع میکرد به خواندن رمان.
دزدها میامدند؛ چراغ خانه را روشن میدیدند و راهشان را کج میکردند و میرفتند.
اوضاع از این قرار بود تا اینکه اهالی، احساس وظیفه کردند که به این تازه وارد
توضیح بدهند که گرچه خودش اهل این کارها نیست، ولی حق ندارد مزاحم کار دیگران
بشود. هرشب که در خانه میماند، معنیش این بود که خانواده ای سر بی شام زمین
میگذارد و روز بعد هم چیزی برای خوردن ندارد.
بدین ترتیب، مرد درستکار در برابر چنین استدلالی چه حرفی برای گفتن میتوانست
داشته باشد؟ بنابراین پس از غروب آفتاب، او هم از خانه بیرون میزد و همانطور که
از او خواسته بودند، حوالی صبح برمیگشت؛ ولی دست به دزدی نمیزد. آخر او فردی
بود درستکار و اهل اینکارها نبود. میرفت روی پل شهر میایستاد و مدتها به جریان
آب رودخانه نگاه میکرد و بعد به خانه برمیگشت و میدید که خانه اش مورد دستبرد
قرار گرفته است.
در کمتر از یک هفته، مرد درستکار دار و ندارد خود را از دست داد؛ چیزی برای
خوردن نداشت و خانه اش هم که لخت شده بود. ولی مشکلی این نبود. چرا که این
وضعیت البته تقصیر خود او بود. نه! مشکل چیز دیگری بود. قضیه از این قرار بود
که این آدم با این رفتارش، حال همه را گرفته بود! او اجازه داده بود دار و
ندارش را بدزدند بی آنکه خودش دست به مال کسی دراز کند. به این ترتیب، هر شب یک
نفر بود که پس از سرقت شبانه از خانة دیگری، وقتی صبح به خانة خودش وارد میشد،
میدید خانه و اموالش دست نخورده است؛ خانه ای که مرد درستکار باید به آن دستبرد
میزد.
به هر حال بعد از مدتی به تدریج، آنهایی که شبهای بیشتری خانه شان را دزد نمیزد
رفته رفته اوضاعشان از بقیه بهتر شد و مال و منالی به هم میزدند و برعکس، کسانی
که دفعات بیشتری به خانة مرد درستکار (که حالا دیگر البته از هر چیز به درد
نخوری خالی شده بود) دستبرد میزدند، دست خالی به خانه برمیگشتند و وضعشان روز
به روز بدتر میشد و خود را فقیرتر میافتند.
به این ترتیب، آن عده ای که موقعیت مالیشان بهتر شده بود، مانند مرد درستکار،
این عادت را پیشه کردند که شبها پس از صرف شام، بروند روی پل چوبی و جریان آب
رودخانه را تماشا کنند. این ماجرا، وضعیت آشفتة شهر را آشفته تر میکرد؛ چون
معنیش این بود که باز افراد بیشتری از اهالی ثروتمندتر و بقیه فقیرتر میشدند.
به تدریج، آنهایی که وضعشان خوب شده بود و به گردش و تفریح روی پل روی آوردند،
متوچه شدند که اگر به این وضع ادامه بدهند، به زودی ثروتشان ته میکشد و به این
فکر افتادند که "چطور است به عده ای از این فقیرها پول بدهیم که شبها به جای ما
هم بروند دزدی". قراردادها بسته شد، دستمزدها تعیین و پورسانتهای هر طرف را هم
مشخص کردند: آنها البته هنوز دزد بودند و در همین قرار و مدارها هم سعی میکردند
سر هم کلاه بگذارند و هرکدام از طرفین به نحوی از دیگری چیزی بالا میکشید و آن
دیگری هم از ... . اما همانطور که رسم اینگونه قراردادهاست، آنها که پولدارتر
بودند و ثروتمندتر و تهیدستها عموماً فقیرتر میشدند.
عده ای هم آنقدر ثروتمند شدند که دیگر برای ثروتمند ماندن، نه نیاز به دزدی
مستقیم داشتند و نه اینکه کسی برایشان دزدی کند. ولی مشکل اینجا بود که اگر دست
از دزدی میکشیدند، فقیر میشدند؛ چون فقیرها در هر حال از آنها میدزدیدند. فکری
به خاطرشان رسید؛ آمدند و فقیرترین آدمها را استخدام کردند تا اموالشان را در
مقابل دیگر فقیرها حفاظت کنند، ادارة پلیس برپا شد و زندانها ساخته شد.
به این ترتیب، چند سالی از آمدن مرد درستکار به شهر نگذشته بود که مردم دیگر از
دزدیدن و دزدیده شدن حرفی به میان نمیاوردند. صحبتها حالا دیگر فقط از دارا و
ندار بود؛ اما در واقع هنوز همه دزد بودند.
تنها فرد درستکار، همان مرد اولی بود که ما نفهمیدیم برای چه به آن شهر آمد و
کمی بعد هم از گرسنگی مرد.
به نقل از کتاب : شاه گوش میکند؛ ایتالو کالوینو؛

ترینهای دنیا

سلام...

شاید برای خیلی از ماها دونستن برترینهای دنیا از لحاظ کیفیت و کمیت جالب باشه ...

دیروز که این عکسها رو میدیدم یه نیم ساعتی تو شوک بودم ...

ای کاش این ایران ما هم جایی در این بین داشت تا خودمون رو الان میکشتیم و پز میدادیم  ! 

ببینید دنیا چه خبر شده و ... :

 

 

بزرگترین تالار دنیا در ژاپن :

 
Inside sitting capacity………..18,000   Outside overflow capacity….100, 000 

ظرفیت داخلی : 18،000 نفر

ظرفیت خارجی : 100،000 نفر

 

 

بزرگترین استخر داخل سالن دنیا در کانادا :

 WORLD'S   BIGGEST   INDOOR  SWIMMING-POOL
 
World Water Park ….. Edmonton, Albert , Canada …………..SIZE….5 Acres

 

 

بزرگترین شرکت (Office) در امریکا :

WORLD'S   BIGGEST   OFFICE   COMPLEX ………… CHICAGO  

Chicago Merchandise Mart….. Illinois , USA   

 

 

بزرگترین مرکز خرید دنیا در چین :

 WORLD'S   BIGGEST   SHOPPING   MALL

داستان رز

 

 

 دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

برپوست کشیده شب میکشم
 
چراغهای رابطه تاریکند
 
چراغهای رابطه تاریکند
 
کسی مرا به آفتاب
 
معرفی نخواهد کرد
 
کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد
 
پرواز را به خاطر بسپار
 
پرنده مردنیست

 

فروغ فرخزاد

غروب دریا

بعد از یک سال اومدم

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشاند

و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد

بدینسان بشکند سکوت مرگبارم را

استاد دکتر علی شریعتی

 

این وبلاگ بعد از یکسال بروز شد
 امیدوارم از این به بعد همیشه بروز باشه.

 

سلام به همه عزيزان

ببخشيدازاينكه ديربه ديرخدمتتون ميرسم

اين هم چندتاجوك براي دوستاني كه گله دارندازاينكه زياد Up Date نيستيم

 يارو زنگ ميزنه آژانس انرژي اتمي: ميگه..ميخوام با دکتور البرادعي ...صحبت کنم......
    البرادعي: بفرماييد
    يارو ميگه: آقاي البرادعي شما دکترين ؟
    البرادعي ميگه: بله من دکترم
    يارو ميگه: پس آخه باسه چي تو آژانس کار ميکني 

به يارو ميگن اسم يه پيامبر رو بگو ؟ ميگه : سوج !! ميگن اينو ديگه از کجا آوردي ؟
      ميگه خودم پشت يه اتوبوس ديدم نوشته  (( يا سوج ))

از يه آمريکايي ميپرسند چرا اومدين عراق ميگه چون امام حسين طلبيد !!
      ميگن کي ميريد؟ ميگه : هروقت امام رضا طلبيد !!!

عباس قادري ثابت کرد خوانندگي تيپ نمي خواد ، هايده ثابت کرد خوانندگي هيکلم نمي خواد،
       شماعي زاده ثابت کرد اتفاقن خوانندگي صدا هم نمي خواد

يارو ميگه عجيبه! ميگن چي؟  ميگه 100،000 نفر ،22 بازيکن، 3 داور،
      عجيبه! ميگن چيش عجيبه؟  ميگه کفتره همه رو ول کرد ريد به من!

يارو صبح ميره مغازه و کرکره رو بالا ميکشه و ميگه بسم الله رحمان الرحيم وارد
     ميشه بعدش ميبينه همه مغازه رو خالي کردن !!! کرکره رو ميکشه پايين و
     ميگه صدق الله علي العظيم

غضنفر به اتاق رئيسش رفت و گفت: آقاي رئيس من براي ازدواج دو روز مرخصي
      مي خوام. رئيس گفت : شما که يه هفته تعطيلي داشتين چرا ازدواج نکردين؟
      غضنفر گفت : آخه نمي خواستم تعطيلاتم رو خراب کنم !!!

مامانه به بچه هه ميگه ميدونم شيطون گولت زد موهاي خواهرتو کشيدي! بچه هه ميگه
     آره ولي لگدي که زدم تو شيکمش ابتکار خودم بود

آبادانيه ميره تهرون سوار اتوبوس ميشه ، به راننده بليط ميده ، راننده ميگه آقا اين بليط
ماله آبادانه !!
 آبادانيه ميگه : کوکا چيشتو خو ب باز کن ! روش نوشته آبادان و حومه !

زن: اگه امشب نيايي بريم خونه مامانم ديگه منو نمي‌بيني! مرد: براي چي؟ زن: واسه اينكه چشماتو درمي‌آرم!

يارو داشت اظهار نظر مي‌كرد: اين جلال آل احمد كه هي ازش تعريف مي‌كنن، فقط يه كتاب خوب نوشته كه اسمش بوف كوره. يكي گفت: بوف كور كه مال صادق هدايته! یارو  گفت: ديگه بدتر، يه كتاب خوب داره، اونم صادق هدايت براش نوشته!؟

تشكرازهمه عزيزان

سلام دوستان

دوستان خوب من سلام

من ازامروزبااين وبلاگ درخدمت شماهستم وبه راهنمائئهاي خوبتون احتياج دارم

منتظر نظراتون هستم

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

پیامک بلاگ

» .:.

نویسندگان همکار

لینکستان

فید منتخب من